Rdza szparaga

Chorobę powoduje grzyb należący do podgromady podstawczaków (Basidiomycotina), rzędu rdzawnikowców (Uredinales). Występuje w rejonach uprawy szparaga, w niektórych latach w bardzo dużym nasileniu, a wówczas w roku następnym osłabione rośliny dają plon nawet o 50 % niższy.

Objawy. Wiosną na młodych gałęziach widoczne są plamy, początkowo żółtawe, po pewnym czasie przybierające barwę pomarańczowożółtą. Po 2?3 tygodniach na wszystkich zielonych częściach roślin pojawiają się pod skórką niezliczone, okrągłe lub wydłużone, rdzawe skupienia uredospor. Na łodygach są one większe, na gałęziakach mniejsze. Pod naporem zarodników skórka pęka. Pod koniec okresu wegetacji w tych samych miejscach pojawiają się pod skórką wydłużone, ciemnobrunatne skupienia ? teleutospory. Widoczne są wtedy czarne kreski długości do 2 cm. Na skutek rozerwania skórki powstają ranki zwiększające transpirację i zmniejszające powierzchnię asymilacyjną roślin. Rośliny są osłabione i przedwcześnie kończą okres wegetacji.

Etiologia i rozwój. Jest to rdza jednodomowa i pełnocykliczna. Zimują teleutospo­ry na resztkach roślin albo na ziemi. Na wiosnę kiełkują wydając czterokomórkową podstawkę, na której rozwijają się jednokomórkowe zarodniki podstawkowe. Zarodniki te, przeniesione przez wiatr na młode pędy szparagów, dokonują infekcji pierwotnej. Na gałęziakach powstają ogniki (ecidia) z ecidiosporami, które przeno­szone są przez wiatr i deszcz na inne rośliny. Tutaj po infekcji i okresie inkubacji tworzą się uredinia z uredosporami. Uredospory są zarodnikami jednokomórkowy­mi, kulistymi, o wymiarach 21?30 x 30?40 pm. One głównie rozprzestrzeniają chorobę w okresie wegetacji. Pod koniec okresu wegetacji grzyb wytwarza osadzone na długich trzonkach, najczęściej dwukomórkowe teleutospory, o grubej ścianie.

Zwalczanie. Po zakończeniu wegetacji części nadziemne wyciąć i spalić. Ziemię głęboko przekopać. Plantacje nowo założone opryskiwać wiosną od zauważenia pierwszych objawów choroby, a plantacje eksploatowane od zakończenia zbiorów, co 10?14 dni, preparatem zawierającym zineb (np. Cynkotox) lub mankozeb (np. Dithane M-45). Do cieczy użytkowej należy dodać preparat zwiększający przyczep­ność (np. Citowett).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.