Mączniak rzekomy szpinaku

Grzyb powodujący chorobę należy do klasy lęgniowców (Comycetes), rzędu wroślikowców (Peronosporales). Występuje na szpinaku uprawianym w gruncie, a zwłaszcza jesienią w inspektach. Poraża także niektóre chwasty z rodziny komosowatych.

Objawy. Na górnej stronie liści szpinaku pojawiają się duże, żółtawe plamy o niewyraźnych brzegach. Porażone tkanki liścia szybko zamierają i w wilgotnych warunkach gniją. Na dolnej stronie liści w miejscu plam widoczny jest gęsty, szarofioletowy nalot. Siewki mogą ulec systemicznemu porażeniu. Siewki takie rosną słabo i mają jasnozieloną barwę, a na spodzie ich liści występuje gęsty nalot. Porażeniu ulegają również kwiaty i nasiona.

Etiologia i rozwój. Grzyb zimuje w szpinaku ozimym i w nasionach w postaci grzybni, znacznie rzadziej w postaci oospor. Wiosną ze szparek oddechowych liści wyrastają w pęczkach trzonki konidialne, a na ich rozgałęzieniach zarodniki konidialne kształtu jajowatego, długości 22?28 pm, szerokości 15?18 pm, zarodniki rozsiewane przez wiatr rozprzestrzeniają chorobę. W porażonych tkan­kach grzyb tworzy oospory. Temperatura optymalna dla zakażenia roślin wynosi 9 °C. Infekcja może nastąpić tylko w warunkach dużej wilgotności, dlatego dłużej trwające okresy niepogody bardzo sprzyjają rozwojowi mączniaka rzekomego.

Zwalczanie. Plantacje szpinaku zakładać na stanowiskach przewiewnych. Wysie­wać nasiona pochodzące ze zdrowej plantacji lub zaprawiać w wodzie o tempera­turze 50 °C przez 30 minut. Nie siać zbyt gęsto szpinaku. Nie przenawozić azotem. Po zakończonym zbiorze resztki roślin zebrać i zniszczyć, a na wiosnę usunąć z plantacji szpinaku ozimego wszystkie porażone rośliny. W okresie wegetacji opryskiwać rośliny od momentu pojawienia się pierwszych objawów choroby, stosując preparaty zawierające mankozeb (np. Dithane M-45 lub Nemispor 80 WP) albo tlenochlorek miedziowy (np. Miedzian 50). Zabiegi powtarzać w zależności od potrzeb co 7?10 dni.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.